Hitt kynið

Frá því að ég man eftir mér hef ég verið skotin í strák. Ég fór að búa 17 ára og hef verið í sambandi nánast non-stop síðan ég var rúmlega 16 ára. Ég hef bara alltaf verið hrifin af þessu hina kyni. Þegar ég var lítil og áður en ég byrjaði í skóla átti ég fleiri stráka að vinum heldur en stelpur. Það var bara svo gaman að fara út í móa og byggja sér kofa o.þ.h. Ég lék mér samt alveg í stelpuleikjum líka en mér fannst gaman að hafa fjölbreytni í þessu.

ÁN þess að setja út á mitt kyn að þá eru hlutirnir oft mun einfaldari í hugum karla. Eitthvað gerist, hluturinn er afgreiddur og svo er ekkert verið að velta sér uppúr því aftur eða í nokkur ár eins og okkur konum er stundum tamt að gera. Það er ekkert verið að lesa eitthvað aukalega út úr hlutunum, eins og "heyrðir þú með hvaða tón þessi bauð góðan daginn?" Að skreyta einfalda hluti með einhverjum óþarfa af því að manni finnst að eitthvað gæti verið aukalega í gangi er ekkert gert. Sá eiginleiki er algjörlega ómetanlegur. Enda þegar ég fer að spá í því, að þá hef ég getað verið alveg 100% ég sjálf ávallt í kringum mína strákavini, en ekki alltaf í kringum mínar stelpuvinkonur. Kannski er það vitleysa í mér, ég veit það ekki en svona upplifi ég þetta stundum. 

Ég hef verið að spá í þessu líka út af tveimur eldri dætrum mínum og þeirra samskiptum við vinkonur. Sérstaklega hjá þessari 10 ára. Þar má ekkert ganga vel nema hinar hnýti í það. Eiginmaðurinn er oft stórgáttaður á þessu, hvernig þetta geti verið og man ekki til þess að hafa upplifað svona frá sínum vinum. Hann er einmitt búin að vera í æfingakennslu þessa önn og kennarinn sem hann var hjá ákvað bara að ræða þetta opinskátt við bekkinn sem hann var með. Stórgóð leið að mínu mati.

Ég hef reynt að efla mína vinnustaði þannig að mannleg samskipti séu sanngjörn og allir fái þá virðingu sem þeir eiga skilið. Ein af meginreglunum er að reyna að setja sig í spor í annarra og koma fram við aðra eins og maður vill að komið sé fram við sig. Æji, hvað Elín! Er þetta ekki sjálfsagt sem þú ert að skrifa? NEI! Það er það ekki. Kannski tilviljun að það hafi þurft að leggja mikla áherslu á þessi atriði vegna þess að mínir vinnustaðir hafa verið mestmegnis kvennavinnustaðir en ég hef þó á tilfinningunni að það sé ekki bara tilviljun.

Konur sem stjórnendur eiga að vera hræðilegar. Ég er ekki sammála því. EN konur taka pottþétt meira inná sig en það er eitthvað sem ég er að reyna að skrúfa niður hjá sjálfri mér um nokkur stig. Því að þó ég viti að þeir einstaklingar sem ég hef verið svo óheppin að starfa með sem hafa hagað sér á viðurstyggilegann hátt geri það vegna þess að eitthvað erfitt sé að hrjá þá að þá á ég það svo til að vorkenna þessum einstaklingum svona þegar smá tími er liðinn. Eitthvað hlýtur þeim að líða illa sem hafa þörf á að koma illa fram við aðra. Það er bara þannig. Þegar ég segji við mína 10 ára, að vorkenna bara stelpunum sem eru vondar við hinar og að þær séu oft bara öfundsjúkar finnst henni ég vera einum of skrýtin, hvernig á að vera hægt að vorkenna þeim sem geta verið svona vondir?

Ég hef oft pirrað mig á allskonar hlutum varðandi manninn minn en eftir því sem ég verð eldri og geri mér grein fyrir því að hann kann ekkert að lesa hugsanir að þá ganga hlutirnir miklu betur. Ég læt hann bara vita ef það er eitthvað sérstakt í gangi en ég er heppin með það að hann nennir að hlusta á mig, svona allavega ennþá. Mér finnst líka ágætis regla að spyrja hann hvort honum finnist ég vera með ósanngjarnar kröfur á sig. Maður er blindur á sjálfan sig og því ágætt að fá smá feedback. Hann er líka búinn að fatta allskonar NO, No´s eins og að tala um að ég sé með stórt nef- enda er allt sem mögulega gæti verið túlkað sem neikvætt comment varðandi útlit á bannlista.

Ég hef bara svo oft hugsað þetta með elsku strákana þegar ég hlusta á vinkonur mínar pirra sig á mönnunum sínum, þeir hafa marga góða eiginleika sem við konur getum tileinkað okkur. Sumir hlutir eru einfaldir, ef þú vilt lengri forleik, þú verður að segja það við hann, hann kann ekki að lesa hugsanir, frekar en þú! Þeir eru líka hrifnir af hrósi eins og við og er sú aðferð mun skilvirkari heldur en kvart og nagg til þess að fá eitthvað gert...... 

Þessi vika er að enda sérstaklega vel, ég er búin að lenda tveimur málum á þann veg að ég er innilega sátt og miklu fargi létt. Ég hef lært að ef ég er að hugsa um að gera eitthvað en er ekki viss að þá er sniðugt að spá í því hvort ég muni sjá eftir því ef ég læt ekki vaða...það virkar. 

Melting á bútum

Það er svo mikið að gera hjá mér sem heimavinnandi húsmóðir að ég er hvað eftir annað að tvíbóka mig. Samt er ég rosalega skipulögð og nota svona: http://idagsinsonn.is/

Suma daga næ ég að gera ekki neitt. Í síðustu viku tók ég einn dag þar sem ég og minnsta krúsin vorum saman allan daginn inni að spjalla og þegar hún lagði sig las ég, svo þegar hún vaknaði lék hún sér við hliðina á mér. Svoleiðis nærvera er ómetanleg.

Í tvö skipti hefur einhver verið að spyrja mig út í vinnu fyrir framan eldri tvær dæturnar. Elsta sagði strax: "Mamma, ég vil hafa þig heima!". Í seinna skiptið sagði miðjan mín: "Mamma, þú getur ekkert farið að vinna, það verður einhver að sækja mig!".

Ég veit ekki hvernig ég fór að áður en ég varð heimavinnandi. Mamma benti mér á að ungabörn eru rosalega mikil vinna. Því er ég alveg sammála en ég var greinilega ekki að hugsa nógu mikið um stóru stelpurnar mínar, að mínu mati-svona eftir á að hyggja.

Ég er t.d. búin að endurnýja kynni við vinkonu sem ég kynntist fyrir 15 árum síðan og höfum við tekið upp þráðinn að nýju, hún er óvænt líka í fæðingarorlofi! Ótrúlega gaman, ef ég væri farin að vinna aftur eins og stóð til 1.október í 50% starf að þá væri þetta lúxus sem væri ekkert endilega í boði. Ekki það samt að ég sakni ekki vinnunnar en lífið snýst um breyttar aðstæður og ný tækifæri í framtíðinni. Ég hef verið að eyða tíma í að skoða og reikna út varðandi væntanlega Svíþjóðar framtíð. Það er ótrúlega ógnvekjandi en spennandi hugmynd sem eiginmaðurinn er harður á að framkvæma. Ég er ekki alveg eins áhættusækin en stundum verður maður að henda sér út í djúpu. 

Ég rakst á fyrrverandi samstarfskonu frá staðnum sem er skemmtilegast að versla um daginn og hún spurði mig hvort mér hefði verið sagt upp störfum. Sumir hlutir breytast aldrei. Ég tek það fram að fyrirtækið sem ég starfaði hjá í 14 ár brýtur ekki lög og segir ekki upp konum í fæðingarorlofi. Vildi taka þá umræðu út af borðinu. Ávallt fer fyrirtækið eftir kjarasamningum og lögum, ekkert annað í boði.

Hlýlegasta uppákoman í síðustu viku var þegar við mæðgur skelltum okkur í strætó. Strætóinn var stútfullur og ég komst varla inn með vagninn. Dætrum mínum finnst strætóferðir eitthvert mesta sport sem fyrirfinnst. Allavega, það stóð einn unglingspilturinn upp úr sæti sínu og bauð 6 ára dóttur minni sætið sitt. Það fannst mér flott og mjög tengt blogginu mínu um daginn.

Jón Gnarr var flottur í Kastljósinu. Hann segir sannleikann, en það er krafan í dag. Ekki séns að menn, þó þær væru ekki með athyglisbrest að þeir væru komnir inní öll mál í borginni eftir 21 viku. Common, það eru allir mannlegir. Fræðin segja að eftir ár í starfi ertu orðin "mellufær" og þess vegna finnst mér töff að hann leitar sér aðstoðar og þykist ekki vita allt.

Það veit enginn allt í nýju starfi, sama hversu mörg ár hann hefur unnið í sama geira t.d. Ég komst að því þegar ég tók við síðasta starfinu mínu og þá hafði ég verið í sama geira í rúm 11 ár. Maður verður alltaf allt lífið að læra en það tek ég frá síðasta starfinu mínu. Reynslan sem ég öðlaðist er ómetanleg og mun nýtast mér það sem eftir er. Amma mín er einmitt frábær. Ég spjalla stundum við hana endalaust, oftast í klukkutíma í einu. Hún hefur svo mikla lífsreynslu og skemmtilega sýn á hlutina. Að halda að maður kunni allt og viti allt er ekkert annað en hroki. Þessi hroki er ein af ástæðum þess hvernig fyrir okkur er komið á þessu skeri. Ábyrgðarleysi er hluti af þessu líka. Því hef ég nú aldeilis kynnst líka. Er ekki bara hægt að taka ábyrgð á mistökum, biðjast fyrirgefningar og halda áfram? Hvernig á annars að verða framþróun ef allir þykjast vita allt, taka ekki ábyrgð á mistökum og vaða bara áfram. Ég hef gert fullt af mistökum sem ég sé eftir og ég tek fulla ábyrgð á þeim mistökum en andsk*** hafi það, ég hef lært og er sterkari fyrir vikið. Öllu má snúa uppí jákvæðni! Það er það fallega við að vera heimavinnandi, ég get nú staldrað við og melt hlutina. Við þessa meltingu mína er ég að sjá hlutina í nýju ljósi og ég þakka fyrir að ég er að gera það núna en ekki einhvern tímann seinna.

LOVE! 

Rómantík, rómantískur?

Ég er frekar rómantísk, svona allavega í huganum. Maðurinn minn er ekki rómantískur sem er allt í lagi enda skemmdi sú vöntun ekkert þegar ég ákvað að giftast honum.

Deila má mikið um það hvað sé rómantík og hvað ekki. Mér finnst rómantík felast í göngutúrum um vesturbæinn í rökkrinu þegar kertaljós og lampar í gluggum fólks skína. Mér finnst fallegar kökur á borði með blúndudúk vera rómantík líka. Tíska getur verið rómantísk en ég hef alltaf elskað blúndur. Gamlar bíómyndir eru alltaf endalaust rómantískar. Jane Austen = rómantík.

Bjartsýni finnst mér líka rómantísk, því rómantík er eitthvað fallegt og bjartsýni í mínum huga er alltaf von um eitthvað gott í framtíðinni. Ég er alltaf óstjórnlega bjartsýn í huganum og segi oft ekkert frá því. Það er hræðslan við að segja eitthvað upphátt sem gæti "jinxað" það sem ég er að vonast til að gerist. Ég er t.d. alltaf alveg viss um að þegar maðurinn minn er óvænt lengur á leiðinni heim að þá sé hann pottþétt lengur á leiðinni af því að hann kom við í blómabúðinni að kaupa hvítar liljur handa mér. Það hefur ekki gerst ennþá en bjartsýna konan í mér er ekki hætt að vona.

Í gær var ég að horfa á mynd sem heitir The Young Victoria en hún fjallaði um Victoriu Bretadrottningu á sínum yngri árum. Ágætis mynd og rómantísk auðvitað. Í einni senu ákveða hún og Albert að gifta sig. Ég segi upphátt, hvernig er eiginlega hægt að ákveða að giftast einhverjum án þess að hafa kysst hann fyrst? Þá heyrðist: "Ég var búin að ákveða að giftast þér áður en ég kyssti þig." Þessi setning er betri en nokkur blómvöndur og mun ég lifa á henni í nokkra mánuði. Þeir sem þekkja manninn minn vita að hann talar aldrei af sér en þegar hann segir eitthvað er það ekkert bull.

Að eiga lífsförunaut sem stendur með manni í einu og öllu, hvetur mann alltaf áfram, sagðist hafa eignast eina stóra ást og eina litla þegar við kynntumst (elsta dóttirin)....er það kannski ekki bara rómantík á sinn hátt? 

Ef...

Á morgnana er Oprah sýnd kl.8:15 á Stöð 2. Eftir að hafa komið stelpunum af stað í skólann á morgnana sest ég stundum fyrir framan imbann, fæ mér morgunmat ásamt því að gefa þeirri yngstu. Nema hvað að þá fannst mér þátturinn í gær æði. Þar bjargaði Will.i.am úr Black Eyed Peas tveimur fjölskyldum frá því að heimili þeirra færu á uppboð. Hann gerði meira en að bjarga, hann greiddi húsnæðislánin þeirra alveg niður. Önnur fjölskyldan var einstæð móðir og dóttir hennar en hin var 10 manna fjölskylda, foreldrar og 8 börn. Auðvitað trylltist allt og allir grétu, þ.á.m. ég. (Note to one self: ertu alltaf grenjandi?)

Will.i.am er mjög feimin og fór mjög hjá sér. Hann sagði að hans draumur hafi aldrei verið að vera brjálæðislega ríkur, óskin var sú að geta einbeitt sér að tónlistinni sinni og láta svo gott af sér leiða. Hann hefði viljað hjálpa þessum tveimur fjölskyldum þar sem þau höfðu lent í aðstæðum sem þau réðu ekki við en þau hefðu ekki verið að fara fram úr sér heldur þegar þau keyptu sitt húsnæði. Hann hefur stofnað samtök til að hjálpa fjölskyldum sem eru við það að missa heimili sín sem heita I.am.home. Þessi gaur er frábær. Í fyrra gaf hann ömmu sinni nýtt hús á afmælinu sínu, en áður hafði hann gefið mömmu sinni nýtt hús.

Ég dýrka svona fólk og vildi óska þess að eitthvað svona væri til hérna heima. Kannski ekki endilega að greiða upp fasteignalán alveg en það má aðstoða samt. Mér finnst þátturinn Extreme Makeover: Home Edition líka snilld en dætur mínar eru alltaf spenntar yfir honum. Kynnirinn fer fram úr sér alltaf en ætli maður myndi ekki gera það ef maður ynni við þetta, að gjörbreyta lífi fólks. Það er ekki að ástæðulausu þegar sagt er: Home is where the heart is. 

Litlir hlutir skipta máli líka. Í dag hleypti ég konu fram fyrir mig í röð á kassanum þar sem hún var með 3 hluti, sem er nú alls engin hetjudáð en konan var svo hissa og þakklát að ég fór bara hjá mér. Um daginn póstaði Jón Gnarr bréfi á FB sínu frá manni sem var að segja frá því þegar systir hans var að versla í matinn og bleiur en fékk ekki heimild á kortið sitt en maðurinn fyrir aftan hana í röðinni á kassanum greiddi innkaupin hennar og sagði henni bara að gera eitthvað fallegt fyrir einhvern annan í staðinn. Pay It Forward pælingin.

Ef ég væri rík myndi ég vilja leggja til mitt framlag. 

2010

Þetta ár hefur verið mjög skrýtið.  Bæst hefur í barnahópinn minn og þess vegna ætti þetta ár að vera eitt af mínum bestu. Ég á ekkert að kvarta, það hafa það margir verr en ég. Ég hef öðru hverju verið að renna yfir þetta ár en það byrjaði með miklum skell þegar náinn fjölskyldumeðlimur fór loksins í meðferð. Á svipuðum tíma réðst kona sem er tengd stórfjölskyldunni að elsku bestu ömmu minni með illum ásökunum um hana og syni hennar sem ég er viss um að leiddi til þess að amma fékk hjartaáfall. Hluti af þessum ásökunum snérust að föður mínum sem kom frá nýju konunni hans. Næst var ótuktarmanneskja að tala illa um mig út um allt og saka mig um einelti. Það sem særir einna mest er að barnsfaðir minn hefur minnkað sína samveru með dóttur sinni til muna frá því að hann eignaðist nýja konu, en sú kona á einnig barn frá fyrra sambandi. Mín vegna þarf hann ekki að fá dótturina til sín en hennar vegna tek ég þetta inná mig. Ég hef ekkert viljað ræða þetta þar sem ég hef ekki viljað gera illt verra en mér er nóg boðið. Í sumar fór hún t.d. enga helgi til hans nema þá síðustu í ágúst, hann lofaði að fara með hana á fótboltamót yfir eina helgi en hann stóð ekki við það, hann fór í 3 ferðir í sumar með nýju fjölskyldunni en bauð henni aldrei með og á einu tímabili liðu 4 vikur þar sem hann hitti hana ekkert. Ég bara skil ekki hvernig pabbar geta snúið svona baki við sínum börnum en þetta virðist vera nokkuð algengt. Ef mæður gera þetta, eru þær taldar geðveikar. Það er margt fleira sem hefur breyst gagnvart barninu, þetta er bara toppurinn á ísjakanum. Allskonar erfiðleikar voru í gangi sem tengdir voru vinnunni líka og margt þar sem hefur valdið vonbrigðum.

Í gær hitti ég óvart á fyrrverandi samstarfsfélaga. Hann kom gangandi á móti mér með útbreiddann faðminn og tók utan um mig. Mér varð eitthvað svo um að tárin fóru að streyma án þess að ég gæti harkað að mér. Ég var óttalega hissa á þessum viðbrögðum mínum en manninum mínum fannst þetta ekkert skrýtið, eðlilega saknaði ég fyrrverandi samstarfsfélaga minna. Ég hef t.d. ekki ennþá treyst mér til að kíkja á gamla vinnustaðinn til að kveðja í alvörunni. En svo eru þetta líka endalaus hormón út af meðgöngu/fæðingu sem gerir það að verkum að allt verður erfiðara og flóknara.

Margt sem er að ritað hér að ofan og hefur kvalið mig er vegna mannlegra samskipta á einn eða annan hátt. Mannleg samskipti eru ótrúlega erfið og hef ég kynnst allra erfiðustu samskiptunum sem til eru (held ég) og þá aðallega í gegnum störfin mín. Ég hef séð hvernig fólk nærist á því að tala illa um alla og fær eitthvað út úr því að láta öllum í kringum sig líða illa. Þetta fólk virðist svo yfirleitt ekki gera sér grein fyrir því hversu eitrað það er og finnst ekkert að því að haga sér svona. Ég hef líka séð hvernig fólk getur spilað sig alltaf sem fórnarlömb og vorkennt sér út frá því. Svo er líka til fólk sem er bara fýlupúki út í eitt. Ekki má gleyma falska fólkinu sem brosir til þín en snýr sér svo við og talar illa um þig. Það sem gerist svo oft í kringum fólk sem hagar sér eins og ég hef talið upp hér að ofan er að aðrir hlusta og trúa því sem kemur uppúr þessum aðilum. Oft gleymist að muna eftir því að á öllum málum eru tvær hliðar og ósanngjarnt að taka það ekki ávallt til greina. 

Í gærkvöldi var bíómynd sýnd á Stöð 2 sem heitir Surrogates. Í þeirri mynd heldur fólk sig heima en lætur vélmenni í sinni mynd eða ekki (einn var feitur karl sem sendi út svaka þokkadísar vélmenni) fara út í lífið en fólkið stjórnar vélmennunum að heiman. Vélmenni Bruce Willis skemmdist svo að hann neyddist til að fara út sjálfur og án þess að taka kvíðastillandi lyf nota bene! Kannski er það auðveldara líf, að halda sig bara heima og forðast alvöru mannleg samskipti þar sem þau geta reynst svona erfið.

Þetta er pæling dagsins, eitt er allavega pottþétt, árið 2010 er búið að vera erfitt en reynslan sem ég hef öðlast hefur verið óendanlega þroskandi og hjálpað mér til að læra betur á mannleg samskipti. Að því ógleymdu, að þakka fyrir allt sem ég hef í kringum mig. Ég hef t.d. ekki lent í því að maðurinn minn fái sér nýja konu og ég standi ein upp með 4 börn eins og ein góðvinkona mín. En hún hefur staðið sig eins og hetja í gegnum þá þrekraun. Ég hef ekki nýlega misst foreldri mitt eins og önnur vinkona mín, en ég get ekki ímyndað mér hvernig upplifun það sé.

Facebook er komið í frí hjá mér, ekki taka því persónulega mínir kæru Facebook vinir. Þetta er tímaþjófur og ég er að trappa mig niður í eitt innlit á dag. Ég ætlaði að loka því alveg en þá fattaði ég að ég kæmist ekki inná lokaða umræðuvefi heldur sem ég vil ekki missa af, né félagsskapnum sem er þar. 

 

Að duga eða drepast

Haustflensan kíkti við á heimilið og stríddi húsbóndanum mest, svo hlutir hafa snúist um heilsufar íbúa hér aðallega.

Í síðustu viku fór ég á kynningu á mömmumorgni í Bústaðakirkju.  Voru þar  mættar þónokkrar heimavinnandi húsmæður og tvær skvísumömmur sem reka verslunina Fiðrildið.  Það er nú meiri snilldin hvað kreppan er að kenna okkur hvernig skal einfaldlega duga eða drepast.  Fyrir rétt ári síðan opnuðu þessar skvísur verslunina með notuð barnaföt.  Í góðærinu var verslað mikið og hvað þá af barnafötum sem voru lítið notuð og því tilvalið að geta keypt heil og flott föt.  Það er s.s. hægt að fara með notuð föt sem eru án bletta og gata til þeirra og þær greiða fyrir í peningum eða inneign. Önnur þeirra á 3 börn undir 5 ára aldri og fannst barnaföt vera orðin svo dýr, en þá datt henni í hug þessi verslun.  Þær eru með ný föt líka til sölu, t.d. flotta Carter´s merkið.  Verslunin selur einnig íslenska hönnun/handverk.  Þar sést aftur hvernig skal duga eða drepast.  Þarna er hægt að fá dúllerí, sem eru rosalega flott snuddubönd, maríur, sem eru æðislegar heimagerðar spangir, fjörkálfa, sem eru æðislegar prjónaðar húfur og margt fleira fallegt og íslenskt.  Notuðu fötin sem eru til sölu hjá þeim eru mjög fín og gæti ég alveg hugsað mér að versla þarna föt ef vantaði.  En það er víst álíka verslun í Hafnarfirði, sem er með notaðan fatnað og heitir Blómabörn.

Pabbi kom í heimsókn um daginn en hann býr í Asíu.  Hann var í BNA og því "í leiðinni" að kíkja við á skerið fyrst hann var komin hérna megin á hnöttinn.  Þegar hann kemur er alltaf svo góður tími.  Við stórfjölskyldan borðum saman næstum hvert kvöld og nýtum tímann eins vel og hægt er, en ég er elst 7 systkina.  Það er samt alltaf jafn erfitt að kveðja hann pabba minn, sama þótt ég sé komin á þennan aldur fæ ég kökk í hálsinn og ég þarf að berjast við að halda tárunum aftur. Ég hef alltaf verið svo mikil pabbastelpa. Kannski ekki skrýtið, ekki þykir manni minna vænt um fólkið sitt þótt maður eldist.

Allavega, þjóðfélagið er sjóðandi og rosalega erfitt ástandið, þessi reiði er mesta orkusuga sem til er. Skiljanlegt, skiljanlegt, skiljanlegt.  Ég ætla samt ekki að drepast, ég ætla að duga. Ég á svo yndislega fjölskyldu, þá þessi stóra og tengda, ég væri ekki ég ef ég hefði þau ekki. Mér finnst hræðilegt að fátækt sé orðin svona yfirvofandi hjá mörgun og margir búa við hana nú þegar.  Ég finn svo til með fólki sem er í þessum sporum, en ég vona að fátækt verði ekki varanleg hjá þeim. EN það verður að viðurkennast að, eins og fjölmiðlar selja það að framtíðin sé ekki björt á þessu landi. Samt þegar að ég rekst á svona hugmyndir eins og Fiðrildið og íslenska handverkið/hönnuina sem er þar, fyllist ég af mikilli von "í brjósti mínu" (takk Steingrímur J). 

Hnignun samfélags - erum við fátæk?

Tíu ára dóttir mín spurði mig í gær hvort við værum fátæk.  Mér brá nú nokkuð við þessa spurningu því að mínu mati er barnið nokkuð dekrað og hefur yfirleitt fengið óskir sínar uppfylltar.  Ég spurði hana af hverju hún héldi að við værum fátæk en þá var hún að bera okkar heimili við heimili vinkonu sinnar.  Á því heimili eru tveir flatskjáir, tveir heimasímar, apple talva og sú fjölskylda fór í sólarlandaferð í sumar. Ég útskýrði sem fyrr að okkur hefði ekki fundist tilefni til að kaupa t.d. flatskjá þar sem túbusjónvarpið okkar virkaði nú fínt ennþá.  Ennfremur að við hefðum þá stefnu að kaupa ekki hluti nema við ættum fyrir þeim fyrirfram og að í okkar huga skipti upphæð sparifés á banka meira máli, svona ef eitthvað kæmi uppá óvænt hjá okkur. Þá spurði snjalla stelpan mig af hverju við skulduðum þá lánið á íbúðinni okkar. Út frá þessu samtali fór ég útí grunn hagfræði, orsök kreppunnar, skuldir, hvernig verðtryggð lán virka, hvernig lánstími er o.s.fv.  Hún hafði mikinn áhuga á að ræða þetta allt saman og spurði mig af hverju ég vildi ekki kaupa Carhartt buxur á hana, sem kosta næstum því 20 þúsund.  Í mínum huga eru svoleiðis kaup fáránleg fyrir stækkandi barn, en sniðugt fyrir þá sem eru fullvaxnir, því þessar buxur endast víst vel. Ennfremur eru krakkarnir víst ekki ennþá allir komnir í svona buxur en oftast hef ég látið undan að kaupa merkjavöru svo hún sé ekki sú eina sem eigi ekki hlutinn, því það er oft nógu erfitt að vera bara barn, hvað þá að vera öðruvísi út af svoleiðis hlutum.

Eftir að daman fór í háttinn ræddum við hjónin þetta samtal og komumst að þeirri niðurstöðu að þessi mælingarháttur sem barnið hefur er eitt einkenni samfélags okkar í dag og afleiðing "góðærisins." Við búum í nokkuð vel stæðu hverfi sem hefur áhrif líka.  Og jú, auðvitað var þetta ekki svona þegar við vorum börn.  Maður fékk jóla- og afmælisgjafir, kannski föt á haustin í skólann...aaahhhh, those were the days. Allir áttu ca.1-2 adidas galla og maður var í þessu endalaust.  Nema hvað ég þekki þetta vel sem dóttir mín spáir í.  Þegar ég var næstum 12 ára fluttum við í úthverfi St.Louis sem var mjög vel stætt. Foreldrar mínir fóru þangað því þarna átti að vera besta skólahverfið en pabbi fór í háskólanám rétt hjá St. Louis.  Fyrsta daginn mætti ég í skóm með stáltá (það var aðaltískan á Íslandi!), röndóttum hjólabuxum úr versluninni Nínu á Akranesi, Madonnu stutermabol og með teygju í toppnum (það var líka mega-heitt þarna ´90).  Ég var heldur ekki máluð, í brjóstarhaldara né með rakaða fótleggi.  Frík-ið var mætt í skólann!  Það var mikið horft á mig, en ofan á þetta allt saman var ég þegar orðin 170 sm á hæð og þess vegna enn erfiðara að fela sig eitthvað.

EN ég lærði fljótt hvaða hluti ég þurfti til að vera ekki aðal-fríkið í skólanum.  NIKE skó, GUESS buxur, ADIDAS úlpu, leðurjakka úr Dillards, ESPRIT föt og BENETTON föt.  Mikilvægt var líka að bera þessi orð rétt fram eins og NÆKÍ og ESBRÍÍ (svona franskt).  Foreldrar mínir gátu ekki keypt alla þessa hluti handa mér svo ég gerðist barnapía fyrir hálft hverfið og hélt bókhald.  Fyrir nokkrum árum fann ég bókhaldið en þar var ég næstum komin uppí fjárhæðina sem þurfti í ADIDAS úlpuna. Þannig að ég þekki vel pælingarnar hjá dóttur minni en ég er samt ekki ánægð með að samfélagið okkar sé orðið jafn slæmt og í Bandaríkjunum.  Jú, það var algjört Levi´s æði hérna heima, enda á tímabili sendi ég heim margar sendingarnar af buxunum en var það ekki kannski eitt par á mann?

Bíllinn okkar er árg.2000 en það hvílir ekki á honum 1 króna. Við hjónin blöndum nýjum húsgögnum saman við gömul en það er okkar sameiginlega áhugamál sem elstu dóttur okkar finnst glatað. Við skuldum í húsnæðinu okkar og LÍN fyrir menntunina okkar.  Við tókum þátt í 2007 af einhverju leiti, aðalega í utanlandsferðum en ekki samt meira en það að ég get leyft mér að vera heimavinnandi húsmóðir.  Ég er ótrúlega þakklát en samt leið að dóttir mín hafi áhyggjur af fátækt af því að við eigum ekki nógu mikið af merkjavöru (merkjavara í mínum huga nær yfir allt sem gæti kallast mjög 2007).

Ég mun henda inn uppskriftum fljótlega af tilraunum mínum í eldhúsinu! 

Ró

Yngsta mín er 11 vikna í dag.  Þegar ég var uppá fæðingardeild og í miðjum hríðum þurfti ég að svara tölvupóst (enda tók smá tíma að svara póstinum...) varðandi laun því útborgun var næsta dag, þegar lilla var 6 daga gömul útbjó ég samantekt og gögn fyrir stjórnarfund og á hverjum degi þar til 31.ágúst eða þar til hún var 9 vikna vann ég eitthvað.  Eftir að ég hætti að vinna er skvísan farin að sofa meira á daginn en hún hefur alltaf sofið vel á nóttunni.  Kannski ekkert skrýtið að svo sé.  Í mér er eftirsjá að hafa ekki getað einbeitt mér alveg að henni þessar fyrstu 9 vikur af hennar ævi.  Í mér er eftirsjá gagnvart eldri stelpunum að hafa unnið mikið frá þeim síðustu 5 árin.  Oft þegar ég kom heim kom miðdóttirin og settist ofan á mig, þó ég væri á klósettinu og hrópaði, ertu loksins komin heim mamma! Þessi 5 ár voru samt rosalega skemmtileg og vinnan mín æði, því mun ég sennilega enda í stjórnanda starfi þegar ég ákveð að snúa aftur á vinnumarkaðinn en ég hef veturinn til að ákveða hvort ég ætla í complete career change eður ei.  Allur tími utan vinnu var samt nýttur vel síðastliðinn ár, t.d. hafði ég konu í heimaþrifum og maðurinn minn eldaði alltaf kvöldmatinn þar sem hann hefur verið í skóla þessi síðastliðnu ár. Það eru til nokkur trix í því að samþætta vinnuna og einkalífið.

Annars er ég svo lánsöm að hafa kynnst fullt af frábærum mömmum síðasta vetur þegar ég var í meðgöngusundi í Garðabænum.  Núna erum við allar búnar að eiga og hittumst alltaf á 2. vikna fresti með krílin okkar.  Í dag var hittingurinn heima hjá mér kl.13.  Ég byrjaði að taka til rúmlega 9 í morgun og þóttist nú hafa aldeilis nægan tíma, sem er alls ekki frásögu færandi nema að ég rétt náði að taka til (og það var nú varla drasl hérna, alveg satt!!), leggja á borð og fara í sturtu áður en þær komu.  Tíminn verður svo bjagaður með lítið barn, brjóstagjafir og bleiuskiptingar taka ótrúlega langann tíma.

Á ferðalögum mínum í gegnum London síðustu ár hef ég kynnst frábærum samlokustað, PRET.  Þar hef ég alltaf fyllt töskuna af svokölluðum Love Bars eða svona heilsustykkjum. Algjört nammi á milli mála.  Í gær bakaði ég svoleiðis sjálf.  Þeir eru nú ekki jafngóðir en mjög seðjandi fyrir svona átakskonur.  Ég er svo heppin að hafa týnt 1,4 kg síðan í síðustu viku en ég var í vigtun í gær í léttunarkeppninni sem byrjaði í síðustu viku, s.s. engin sekt! 

EN í næstu færslu mun ég setja inn súpuuppskriftina og þessa fyrir heilsustykkin, lillan mín kallar! 

Tíminn

Ég er ennþá alltaf að flýta mér að öllu.  Í gær var ég að keppast mikið við að þrífa af því að það væri nú sunnudagur en svo fattaði ég að ég þyrfti ekkert að vera að stressa mig því allir dagar gætu bara verið sunnudagar ef ég vildi.

Þrifin gengu samt vel en á móti okkur komu skríðandi matarafgangar sem miðjudóttirin hafði losað sig við á bakvið kyndiofna á tveimur stöðum. Okkur sýndist þetta vera hakk og spaghetti. Daman er voða mikill gikkur og ekki hugmyndasnauð. Við höfum aðeins verið að stríða skvísu á þessu og sagði ég við hana að ofnar borðuðu ekki mat.  Hún leit nú snökkt á mig og sagði: Æji, mamma, hættu bara að hugsa um þetta!  Já, þessi stelpa, sem við köllum oft litla eldfjallið okkar er sérstaklega skörp og ákveðin.

Í gær eldaði ég dýrindis grænmetissúpu og gerði boozt, það er svo gaman að hafa tíma í að matbúa hollan mat!

Að vera heimavinnandi er ótrúlega skemmtilegt og mikið um að vera, markmiðin eru að skila sínu. 

Tvennt

Það er í senn mjög frelsandi og þónokkuð ógnvekjandi að vera ekki búin að skipuleggja næsta sumar né vetur fyrir utan staðsetningu.  Ég er skipulagsfrík og því er þetta smá nýtt hjá mér.  Við erum reyndar búin að stefna að því að flytja erlendis í svona rúmt ár.  BNA var draumurinn, að kíkja á æskuslóðir en t.d. Technology MBA kostaði litlar 8 milljónir í skólagjöld....svo ég verð að vera skynsöm. Ástæðurnar fyrir því að 2011 er árið eru vegna þess m.a. að eiginmaðurinn útskrifast úr sínu masters námi næsta vor, elsta skvísan verður 11 ára og ég vil ekki flytja með hana erlendis seinna en það uppá félagslegu hliðina og við þurfum að stækka við okkur, en erfiðara er að stökkva frá meiri steypu en þeirri sem við eigum í dag.

Ég eldaði nýtt í kvöld.  Ofnbökuð ýsa í rosalega góðri sósu.  Sósan er 1 lítil dolla af kotasælu, 1 peli kaffirjómi og 1 dós rjómaostur (í þetta sinn valdi ég piparrjómaostinn úr Bónus).  Fyrst er ýsuflökunum raðað í eldfast mót, salti stráð yfir þau.  Sósan er sett saman, best að þeyta hana saman bara.  Ég bætti svo í hana rauðlauk og papriku af því að það var til í ísskápnum, en ég hefði sett gulrætur líka ef ég hefði átt þær.  Yfir sósuna stráði ég svo kryddinu frá Pottagöldrum sem nefnist eftirlæti hafmeyjunnar.  Síðast setti ég ost yfir.  Þetta er til eftir ca.20 mín við 180. Sósuhugmyndin kom frá frænku minni sem er mesti snilldarkokkur. 

Ég gerði líka nýjan heilsudrykk.  Fyrrverandi vinnufélagar muna kannski eftir græna drykknum mínum en þessi er aðeins öðruvísi, hann er rauður.  Ég mixaði saman hálfri vatnsmelónu, 20 rauðum vínverjum, 12 jarðaberjum og 2 tómötum.  Drykkurinn er algjört sælgæti og auðvitað meinhollur.  En ég byrjaði í gær í weight loss challenge sem stendur yfir í 12 vikur.  Nú er það bara harkan sex, þar sem mæling er 1 sinni í viku og sektir við skrópi og þyngdaraukningu! Sektir og þáttökugjald fer svo í pott sem sigurvegarinn hirðir í lokinn.  Mjög mótiverandi fyrir svona púka eins og mig sem vantar aðhaldið en er smá keppnis líka. Ég var samt fúl í morgun þegar vigtin sýndi að ég hafði týnt einu kg síðan í síðustu viku, en ég hefði viljað eiga það til góða í gær þegar ég var vigtuð í fyrsta sinn.

Ég elska að vera ekki lengur í kappi við tímann en ég þarf líka að venjast því að hafa svona mikinn tíma.  Kannski ætti ég að finna út hvaða áhugamál ég gæti haft áhuga á.